Çocukluğumun geçtiği 60’lı yılların Eskişehir’inde bizler için tatil; okullar kapanınca tuğla ocaklarında sırtımızda tuğla taşımak, hal bölgesinde karpuzları kamyondan top gibi havada atarak tutarak tezgâha yerleştirmek ve kazandığımız paraları sermaye yaparak sakız, frigo buz alıp satmaktı. Ayrıca kader kısmet denilen paralı şans oyunu aracılığıyla umut tacirliği yapıp yaşıtlarımızın büyük ikramiye kazanma arzularını harekete geçirmekti. “Şans talih kader kısmet” nidalarıyla müşteri arardık. Kader kısmetin sadece Eskişehir’e özgü bir şey olup olmadığını bilmemekle birlikte çok az bir para karşılığı toplu iğneyi eline alan çocuk, üzerinde açılmamış bölümleri kazıyıp çıkan numaraya göre hediye kazanırdı. En büyük hediyenin numarası (5) idi. Boş çekenlere sarı renkli ve tadı kötü olan gofret verilirdi. Çıkması umut edilen hediyeler; çikolata, sakızlı şeker, kız kovalayan, renkli tarak, horozlu ayna türü hayallerimiz gibi değersiz şeylerdi. Televizyonun ve bilgisayarların hayatlarımızı esir almadığı o yıllarda her şehirde olduğu bizim oralarda da çocuklar sokaklarının tek hâkimleriydi ve sokaklar oyun alanlarıydı. Bütün bu yokluklara, yoksunluklara karşı mutluydu, umutluydu, hayalleri vardı. Çocukluk Halleri; günümüzde 10 yaşında olgunlaşıp,20 yaşında ihtiyarlayan ve aynı zamanda psikolojik ve duygusal doyum kaynağı olması gereken çocuklarımız yerine gelecekteki ekonomik destek ve güvenliğin kaynakları olarak görülen çocuklarımızın hayatlarından bir kesit olarak düşünülmeli.